Ik ben in 2007 begonnen met trainen in Wing Chun bij een andere school. Na een paar jaar ben ik gestopt, omdat het voelde alsof ik mijn maximale niveau had bereikt. Toch bleef de interesse altijd. Zoals elke fanatiekeling bleef ik video’s kijken, artikelen lezen en me verdiepen in verschillende stromingen. De stijl van Philipp Bayer sprong er voor mij altijd uit.
Hoewel ik al trainde binnen de Wong Shun Leung-lijn, zag ik grote verschillen met wat ik had geleerd. Na het stoppen heb ik hier en daar nog wat getraind met mensen uit andere richtingen, maar niets wist me echt te overtuigen.
Jaren later ontdekte ik dat Dave een school was begonnen in Amsterdam, en toen begon het weer te kriebelen. Het duurde nog een paar jaar voordat ik uiteindelijk een proefles nam — maar dat had ik veel eerder moeten doen! Dankzij mijn eerdere ervaring mocht ik direct meedoen met de les. Een beetje roestig, maar ik kon nog wat. Wat me meteen opviel was de sfeer: vriendelijke en behulpzame mensen, zonder ego’s, met een open houding. Ik voelde me meteen welkom.
In het laatste halfuur van de les trainde ik met Dave zelf, en toen viel alles op zijn plek. Dáár zat de schakel die ik al die jaren had gemist. Ik voelde me weer een complete beginner — maar op de best mogelijke manier. De bewegingen vloeiden in elkaar over, geen kracht maar pure techniek. De uitleg over waarom iets zo wordt uitgevoerd en hoe het terugkomt in de vormen was helder en logisch.
Dat was in 2020, vlak voor corona. Sindsdien ben ik niet meer weggegaan. Vijf jaar later train ik nog steeds elke week met veel plezier — en ik heb nog altijd het gevoel dat ik blijf groeien.
